گذاشتن نگين انگشتر عقيق در دهان ميّت همچنين جدّم ورّام بن ابى فراس - قدّس اللَّه روحه - هم او كه به عمل او اقتدا مىشود ، وصيّت نموده بود كه بعد از وفاتش نگين انگشتر عقيقى را كه نامهاى ائمّه - صلوات اللَّه عليهم - بر آن حك شده باشد ، در دهانش بگذارند . لذا من نيز بر روى نگين عقيقى نگاشتم : « اللَّه ربّى ، و محمّد نبيّى ، و علىّ إمامى » و پس از نوشتن نام ائمّه عليهم السّلام تا آخر ، نوشتم : « أئمّتى و وسيلتى » و وصيّت نمودم كه آن را بعد از مرگ در دهانم بگذارند ، تا هنگام سؤال قبر ، پاسخ دو فرشته‌اى گردد كه در قبر از انسان سؤال مىكنند . ان شاء اللَّه . همچنين زمخشرى در كتاب « ربيع الابرار » در باب « اللّباس و الحلى » از بعضى نقل كرده كه كلمهء شهادت « أشهد أن لا إله إلّا اللَّه » را بر نگينى نوشته و وصيّت كرده بود كه بعد از مرگ در دهانش بگذارند . « 1 » لزوم شادمان بودن نسبت به ملاقات با پروردگار در حال مرگ هنگامى كه انسان تمام امور مهمّ مربوط به خود را مهيّا نمود و از چيزهايى كه به مصلحت حال حيات و بعد از مرگش مىباشد آسوده گرديد ، هر گاه فرستادهء پروردگار عالميان و فرشتهء مرگ براى انتقال دادن او از دنيا حاضر شد ، شايسته است كه خوشحال بوده و نسبت به اين حالت شادمان باشد ؛ زيرا هر كس ملاقات با خداوند را دوست بدارد ، خدا نيز ملاقات با او را دوست خواهد داشت ، و هر كس ملاقات با خدا را امر ناپسندى بداند ، خداوند نيز از ملاقات با او بدش مىآيد . بنا بر اين ، انسان نبايد گول سخن كسانى را بخورد كه مىگويند : ما از مرگ بدمان مىآيد ، به خاطر اينكه اگر در دنيا باقى بمانيم ، اعمال شايسته بيشترى انجام خواهيم داد .

--> ( 1 ) ربيع الابرار ، ج 4 ، ص 29 .